มีเรื่องมีราวการคลัง แก้อีกด้วย เวทมนตร์แบ่งเงาโพกหัวภาพร่าง

นาร่องใหญ่ะ ครอบครองโฮขาเงะหรือผู้นำแห่งหนกลุ่มคฤหาสน์นินจาวัวโนฮะ แห่งครอบครองการเห็นด้วยขนมจากวงในหมู่บ้านตวาดดำรงฐานะคนที่ประกอบด้วยความสามารถกับความรับผิดชอบสัดส่วนใด ถ้าเจ้าเอ็งคุ้นอ่านหนังสือภาพตลก “นินจาคาถาโอ้โฮเฮโละ” เจ้าเอ็งจักแจ้งตวาดนารูใหญ่ะระยะเวลาลูกนั้นเขาครอบครองนินจาแห่งเสียที่สุดในทั้งหมดเพื่อนฝูงแถมอีกต่างหากถูกสังคมประท้วงอีกด้วย ญิบสิ่งแห่งทำเอาท้องนารูใหญ่ะเปลี่ยนขนมจากคนเดินดินจ่ายกลายเป็นคนเก่งที่ประกอบด้วยความสามารถ คือว่า ความแข็งขัน และ คาถาจำแนกเงาโพกต้นฉบับ เวทมนตร์จำแนกเงาพันต้นร่างคือความตรัสรู้ที่จะทำให้ทุ่งนาร่องใหญ่ะแยกร่างได้ยิ่งติดตามความมุ่งมาดปรารถนา แถมแปลนแบ่งแต่ละเนื้อตัวก็ประกอบด้วยความเก่งกาจไม่แพ้ต้นร่างต้นไม้ใบหญ้าเช่นกัน พอท้องนารูใหญ่ะสามารถจำแนกเงาคว้า เขาก็ต่อสู้ #ลองวิชชา ตรวจ ตรวจดูุสภาวะการจรครบครันๆกัน ถ้าหากวิชชาตรงนี้เลี่ยนประกอบด้วยที่ชีวิตจริงคว้าก็ทรงไว้ดี แต่ว่าจริงๆ แล้ว มันมีครับ ด้วยกันคนไทยมนุษย์หนึ่งดำรงฐานะมนุษย์สอนข้าพเจ้าเอง ที่ตัวหนีบกระดาษวีดีโอตรงนี้ข้าพเจ้าเกินอยากพูดแจกตรวจฟังกรณี มีเรื่องมีราวการเงิน แก้ไขด้วย “เวทมนตร์จำแนกเงาโพกต้นฉบับ” สิครับ ทุกคนก็หิวมีสตางค์ชดใช้ ใครๆก็โหยจักเป็นมนุษย์แห่งหนมีสภาพคล่องทางการเงินสูง เป็นที่ดี (กระผมก็อีกด้วย) แต่ว่าการจักได้ชีวิตินทรีย์แปลนนั้น ถ้าไม่ได้เกิดลงมาณครอบครัวที่ธัญธนสมบัติทรัพย์สิน มันก็จำเป็นต้องได้จาก 2 มือสิ่งของตัวเองเท่านั้น แต่แห่งแน่ๆ เลี่ยนก็เหนื่อยหอบมิได้บางตา เพราะว่างานแห่งดีฉันจะดำเนินการลงแรงทำงานหารายได้ เลี่ยนก็ต้องเปลี่ยนมากับความคิดสร้างสรรค์ ปัญญา ความสามารถ หทนต์ดหยาดเหงื่อกำลังกายกันทั้งหมด เสียแต่ว่าถ้าหากนิทรากรรณหลับตากระทำโดยเปล่าระลึกถึงสิ่งแห่งหนประธานเต็มที่ณชีวิต เจ้าเอ็งจักอ่อนแรงเพราะเขลาจักกระทำไปเพื่อจะอะไร…??? กระผมเกินอยากจะแนะนำตัวมอบรู้จักกับดักเจ้าเอ็งมนุษย์นี้ โกเตย นามแฝงเพราะว่าผมลืมถามชื่อโกนกเขาครับผม เช้าสักวันหนึ่ง มเหสีสรรพสิ่งผมโหยทานข้าวเหนียวหนืดย่างไส้กล้วย ข้าพเจ้าพ้นถูกหักหาญมอบจรจับจ่ายมาแจกเจ้าเอ็งกิน ร้านของโกต้นเตยครอบครองรถเข็นเล็กๆแห่งหนมีเตาถ่าน เธอจี่ข้าวเหนียวย่างอย่างจริงจัง ทุกเวลาแห่งหนข้าพเจ้าเป็นลูกค้าโกเตย ชิ้นเอ็ดแห่งหนกระผมตรวจสอบุก็คือโกเตยไม่เคยโจ้ด้ามพ้น เธอจักมุ่งมั่นจี่ข้าวนึ่งเผา ซึ่งทำเอารสเกิดสรรพสิ่งข้าวเหนียวปิ้งโกเตยอร่อยมากๆ ลำไส้กล้วยก็หวานฉ่ำ ไส้เผือกก็พอประมาณ แถมพกสนนราคาอีกต่างหากไม่มีราคาเพียงอันละ 8 บาท ข้าพเจ้าเผื่อแผ่ 1 ทีก็ราวๆ 3 – 4 อัน แต่ถ้าหากจรหลัง 9 นาฬิกา คุณจักเก็บร้านไม่ว่าจะค้าจบไหมจบก็ตาม ข้าพเจ้าก็แคลงใจแหวไฉนโกต้นเตยจรดปฏิเสธทำการค้าจวบจนกระทั่งตรง และข้าพเจ้าก็ได้คำเฉลย ข้าพเจ้าไปเดินห้างสรรพสินค้าดอมบ้าน ณระหว่างแห่งหนไป กระผมก็พบเห็นพี่แม่เรือนคนเอ็ดแห่งกำลังกายขัดดลชนิดใส่ใจ คุณคร่ำเคร่งดำเนินการยิ่งนักๆ ชื่นบานกับดักผู้บริโภคทุกคน ครั้นข้าพเจ้าจ้องมองดูบริสุทธ์ๆ อ้าว พี่ต้นเตยนี่ กระผมพ้นทักทายเจียรดุ “โอ้โห โกตัวเป็นเกลียวจังเลยครับผม” พี่ต้นเตยยิ้ม ขานตอบกลับมาดุ “ขา” คุณยิ้มจ่ายกระผม หลังจากนั้นก็ดำเนินการประจำสิ่งของคุณถัดไป เมื่อมาระยะตอนเย็น ผมไปเจียรจับจ่ายอาหารกลักที่ร้านรวงหวานคอแร้งซื้อ รวดเร็ว ผมก็มองเห็นโกเตยมนุชเริ่มแรกกำลังซักฟอกชั้นอย่างเมามัน เจ้าเอ็งพล่านพล่านเช็ดถูๆ กว้านสินค้า ปัดฝุ่น หลังจากนั้นก็ปัดกวาดดลถูกพื้นทาบอีก ผมดีฝ่อยิ่งนักและถามกลับนกเขาแหวลงมาทำงานที่นี่อีกด้วยหรือ พี่ต้นเตยยิ้มแฉ่งและซูบแหวใช่ขา โกลงมาสารภาพงานเพิ่มเติมเป็นแม่เหย้าแม่เรือนซักล้างร้านค้ารายมหุรดี ต่อจากนั้นไม่ช้า ข้าพเจ้าไปเข้าณธนาคารแห่งเอ็ดเพื่อจะก่อธุรกรรม เหลือเชื่อ กระผมมองเห็นโกเตยกำลังชะล้างธนาคารอีกแล้ว เฮ้ย นี่เลี่ยนเช่นไรห้าม โกเตยมองหน้ากระผม ยิ้มแย้มเหมือนรู้ความที่ใจ “ใช่ขา ลงมายอมรับจ็อบซักฟอกขา” พี่ต้นเตยซูบเพราะแห่งผมไม่ทันได้มาถามเลย ด้วยกันดูเหมือนเจ้าเอ็งจักเข้าใจดุกระผมคิดอย่างไร เธอพ้นบ่งบอกตวาดประเดี๋ยวตอนเย็นก็จำต้องไปซักล้างที่อยู่แพทย์แกหนึ่งเป็นรายได้ประเทืองอีกมุขด้วย เฮ้ย เจ้าเอ็งชดใช้อาคมจำแนกเงาโพกหัวต้นฉบับแปลนทุ่งนารูใหญ่ะชัดเจนๆ แปลนเอ็ดทำการค้าข้าวนึ่งเผา แปลนเอ็ดทำงานประจำดำรงฐานะแม่บ้านแม่เรือน ต้นฉบับหนึ่งสารภาพชะล้างร้านรวงง่ายจ่าย แปลนหนึ่งรับสารภาพสอดส่องดูแลความสะอาดสิ่งของธนาคาร และอีกแปลนครอบครองแม่บ้านแม่เรือนจ่ายกับดักคนมั่งมี โอ้โห สูงสุด กระผมอดอยากเก็บความคลางแคลงเอาไว้ไม่ไหว ทำไมมนุชเอ็ดมนุชต้องทำงานหนักกระไรสัดส่วนนั้น ข้าพเจ้าเกินย้อนถามคุณเช่นกันความคลางแคลง คำเฉลยที่คว้าหวนกลับก็คือว่า “ที่พี่จำต้องทำงานมาก เพราะว่าณ เวลานี้โกเป็นหัวหน้าครอบครัว โกจำเป็นต้องดูแลชนนีซึ่งอายุ 90 กว่าแล้ว มาตาแกสงเคราะห์เช่นไรไม่ไหว โสหุ้ยทั้งหมดเกินตกเป็นของโก รวมหมดค่าน่ำ ค่าไฟ คุณค่ากิน ค่ายาเสพติด คุณประโยชน์ผ้าอ้อมผู้ใหญ่ คุณประโยชน์หมอ โสหุ้ยสรรพสิ่งเด็กอีก สมมติว่าพี่ไม่ทำ จากนั้นคนแห่งหนพี่มลักเขาจักดำเนินชีวิตสิงสู่ได้มายังไง โกมลักแม่ โกทนเห็นแววทุกข์ยากเปล่าได้” ก็ครอบครองชิ้นจบเรื่องเวทมนตร์แบ่งเงาโพกหัวแปลนของพี่ต้นเตย ซึ่งเป็นคนไทยแห่งหนขยันทำมาหากินด้วยกันปฏิเสธแจกความติดขัดใดๆมาขวางกั้น ไม่ว่าจักดำรงฐานะกษัตริย์ตนเองหรือคนงาน โกเตยทำหมดทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อที่จะคงไว้แจกมนุชแห่งพี่เขามลักนั้นอยู่ดีกินดี ผมคิดแหวเรื่องราวสรรพสิ่งพี่ต้นเตยตรงนั้นถ่ายทอดหมู่เราทุกคนได้มาเป็นอย่างดี ถ้าหากตอนนี้ฉันอีกทั้งไม่ไหวชีวิตินทรีย์ณต้นร่างแห่งฉันมุ่งหวัง เราก็เพียงฝึกวิชชาแยกเงาโพกแปลนต้นฉบับแห่งหนโกเตยทำเพียงเท่านั้น ด้วยว่าใครแห่งกำลังวังชานึกดูตวาดเงินรายได้ของตัวเองอีกทั้งไม่เพียงพอประกบความต้องการ เวทมนตร์แบ่งงาช้างโพกแปลนระบิคนไทยนี่เเหละคือวิสัชนาครับผม Startyourway วิถีทางหัวหน้าตนเอง