สมัยเก่าสถานที่ผอมโซอี้เป็นพนักงาน กิจธุระที่ผอมอี้สร้างเรียกหาตวาด “ตัวแทนสารเสพติด” ซึ่งสมมติว่าใครจรโรงหมอ เหลือบเห็นสุภาพสตรีเพริศๆ เคลื่อนที่ถือถุงกระดาษลงมาคอยพานพบแพทย์เพื่อจะพรีเซ้นต์และอัพเดทข้อมูลสารเสพติด นั้นแหละขาคือการทำงานสิ่งของผอมโซอีเข้ายาขา จำเป็นจะต้องบอกดุงานนี้ดำรงฐานะกิจธุระที่สร้างเงินรายได้ค่อนข้างจะสูงศักดิ์ มนุษย์ที่อาศัยที่วงการตรงนี้ต่อจากนั้นจักตกลงใจจากแวดวง บอกพ้นดุติดจะลำบาก ด้วยว่าตัวผอมอี้เองประกอบด้วยรายได้ 6 เสาทาบพระจันทร์ เพราะโซอี้ดำรงฐานะก๊กชื่นชอบเหตุท้าทาย พ้นมานะบากบั่นทำเอาจด Target สถานที่กองกลางมอบลงมาทุก จึ่งมาถึงวันที่ผอมอี้ตัดสินใจจากการดำรงฐานะลูกจ้าง ทั้งที่ค่าจ้างรายเดือนค่อนข้างสูงเช่นนี้ ไฉนน่ะเหรอ อย่างแต่ต้นเลย เพราะว่าเลี่ยนมิใช่เป้าหมายในที่ชีวิตผอมโซอีเข้ายาเลยแม้แต่น้อย!! คงไว้หาชั่วนะ คนที่ตั้งจุดหมายในชีวิตินทรีย์ว่า “ชั้นจักเป็นลูกจ้างจนวันสิ้นชีวิต” (แต่แน่ๆก็คงประกอบด้วยนะคะ ซึ่งก็ถูกอะไร) ผอมอี้มากระทำผู้แทนยา แทบเพื่อจะลงมาศึกษาความชำนาญ ซึ่งประตูคือสนาม#ลองตัวยงจริง ผอมโซอี้กำลังจะบอกดุ งานตั้งเข็มไว้ เธอไม่จำเป็นจำต้องไปไปพบความมุ่งหมายในทันที เช่นเดียวกับงานแห่งคุณจะออกรบ สมมติว่าเธออีกต่างหากไม่ได้ทำความเข้าใจงานใช้อาวุธยุทโธปกรณ์ ก็มีแต่ตายกับดักตาย เปล่าต่างกันจ้ะ ผอมโซอี้ทำอยู่หุ้นส่วนยาเสพติดชนชาติข้างนอก ซึ่งแววมีระบบกระยาเลยสถานที่ฝึกสอน ปรับปรุงเจ้าหน้าที่มอบเป็นตัวยง ซึ่งนับเป็นความดวงดียิ่งนัก กับผอมโซอีเข้ายาอีกทั้งบ่งบอกตัวเองดุ เฮ้ย!! นี่เลี่ยนเป็นโรงเรียน กับดำรงฐานะสนามฝึกชั้นดีจ่ายอีฉันคว้าทดลองฝีไม้ลายมือเพราะว่าที่เราไม่ต้องออกทุนเองซักตีน แถมพกได้ตังค์อีกต่างหาก เจ๋งไม๊แหละคะ 555 มีอยู่กลางวันนึงโซอีเข้ายารู้สึกดุฉันเกียจคร้านจักขับขี่จรทำงาน ทั้งๆ ที่อีฉันครอบครองมนุชเล็กคครั้งฟเต็มที่ๆ และมันก็ริเริ่มกินเวลา ผอมอีเข้ายาดำรงฐานะอย่างนี้ทุกๆกลางวัน ไม่มีเงินมานั่งทบทวนกับดักตนเองว่า เกิดเช่นไรขึ้นไป งานนี้เลี่ยนสิ้นความท้าจากไปต่อจากนั้น คำเฉลยก็ถือเอาว่า ผอมโซอีเข้ายาพ้นไปอย่างไรสถานที่หิวจะทำความเข้าใจกับมันหลังจากนั้น ไม่ใช่ดุฉันเข้าใจทุกสิ่งในที่หมู่ต่อจากนั้นนะคะ แต่อันสถานที่อยากรู้ และหิวลองเลี่ยนจบแล้ว ใน จุดตรงนั้นบอกพ้นว่า สถานะจากสาวเล็กคทีฟ ตกเป็นเท่าเทียมภูตผีลอยละล่องจรทำงาน การทำงานก็ออกมาพ้นไปประสิทธิภาพ นี่เองขา ที่เค้าบอกว่าจำต้องทำสถานที่ตัวเองถูกใจจริง ในวันที่ไตร่ตรองตวาดจักบ่งบอกหัวหน้าตวาดอ พิสูจน์ครุ่นคิดขั้นมนุษย์อยากลาออกทว่ายังทึ่มจักจรสร้างเช่นไรออกลูกไม๊ขา มันท้อแท้เต็มที่ๆ แล้วอีฉันก็กว้านหูโทรศัพท์ โทรศัพท์หาหัวโจกเท่าทันคราว…!!! ณ เวลานี้พร้อมแล้ว ที่จะเริ่มรับใช้ความฝันตัวเอง ผอมอี้ถูกใจงานอสังหาริมทรัพย์ หิวปรับปรุงโครงการใหม่ๆขึ้นไปลงมาเพื่อจะต่อยอดอยาก ด้วยกันก็จ่ายสิ่งเหล่านั้นให้ผล วางเก็บกินพนักงานตรวจตราอายุมาก 55 ที่เลือกเฟ้นด้านตรงนี้ซีกนึงอาจจะดำรงฐานะเพราะครอบครองงานของครอบครัวนำพาเราจากไป กับก็ครอบครองล่าแห่งอีฉันพอใจเต็มที่ๆ ผอมอี้พ้นทำความเข้าใจต่อปริญญาโทด้านสิ่งใหม่การพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ กับโน่นประสบความสำเร็จออกทุนเพื่อที่จะอนาคตกับความปรารถนาสรรพสิ่งผอมอี้เอง เพราะด้วยงานแบรนด์ผ้าพันคอโซอี้สคาร์ฟสถานที่ผอมอีเข้ายาปั้นลงมากับมือก็ยังคงปฏิรูปถัดไปขา มีคนมาตาขอจ่ายแบรนด์ผอมอี้อยู่หลายหน แต่ว่าก็เปล่าขาย ก็เพราะว่ามันคืออีกหนึ่งความภูมิใจสรรพสิ่งอีฉัน ความมุ่งหมายชีวิตินทรีย์ ผอมอีเข้ายาครอบครองมนุษย์ Sensitive เต็มที่กรณีครัวเรือน ทุกๆประการจะนึกถึงเหล่าแววก่อนกำหนดเทียบเท่า อย่างไรแห่งทำให้แววมีความสุขได้โซอี้จะสร้างก่อนกำหนดจ้ะ นอกจากนั้นครอบครัวแล้ว ผอมโซอี้โหยส่งต่อความสุขแยกออกกับดักผู้อื่น ไม่ว่าจะประสบความสำเร็จบริจาค งานให้ความรู้ งานให้การศึกษา โซอีเข้ายาอีกทั้งเชื่อสั่งการทำความเข้าใจสามารถเอาใจช่วยสับเปลี่ยนชีวิตินทรีย์ผู้คนได้มา อันที่อาลัยเต็มที่ตอนดำรงฐานะมนุษย์ค่าตอบแทนรายเดือนคือว่า…??? อาลัยเวลาคะ ก็เพราะว่าโซอีเข้ายาใช้เวลาจรด4พรรษาในที่การเป็นคนเงินเดือน ซึ่งจริงเป้าที่ตั้งเก็บถือเอาว่า หิวควานความช่ำชองเพียง 2 พรรษา ตอนนั้นฉันเด็กจร หลงระเริงไปกับ “Comfort Zone” รู้สบายดีตัวในการดำเนินชีวิตฉบับร่างเริ่มแรกๆ รายได้ก็พ้นแต่เดิมๆไปเช่นกัน ฝีไม้ลายมือก็ตามเดิม ไม่ได้เหลาคมอะไรเกิน เช่นเดียวกับตวาด “กะลามันทำให้หยุดศรีษะไว้แต่ว่ารู้สบายดี” ในเวลานี้ผอมอี้รู้สึกรุนแรงมาก สถานที่นวดอำนาจในตัวเองเอาไว้ดังนั้น โหยหันไปบอกกับตนเองดุ “โอ้ว.มันสมองผอมโซอีเข้ายาชั้นขอโทษ แม้ระดับรู้ก่อนหน้านี้จักไม่ปล่อยแยกออกคุณดำรงฐานะสัตว์เปลืองเงินเดือนจำเนียรถึง 4 พรรษา” “ยินดีต้อนรับเข้าสู่พื้นแผ่นดินสมัยใหม่ ยุคที่งานครอบครองกรรมกรชั่วกว่างานครอบครองนายร่างกายเอง” ผอมโซอีเข้ายามีกระทู้ถามเล่นๆแต่ว่าแยกออกคุณซูบแน่นอน กระทู้ถามข้อความแห่ง1 : วิถีทางไปแห่งยาวห่างไกลที่ชีพ มีแค่เพียง2วิถีทาง 1.เป็นคนงาน เรียกหาแยกออกมองดูงามก็คือว่า เจ้าหน้าที่ 2.เป็นผู้เป็นใหญ่ตัวเอง เป็นต้นว่า ถือสิทธิ์กิจการ ทำธุรกิจส่วนตัว ไม่ก็ ให้เปล่าแลดู้นซ์ สมมติว่าปราศจากปัจจัยใดๆเกินในที่พื้นโลกตรงนี้มาเกี่ยวข้องกับการตกลงใจสิ่งของเจ้าเอ็ง เจ้าเอ็งจักคัดเลือกทางแคบต้นฉบับไหน ? กฎเกณฑ์เหล็กมีสิงสู่ว่า “เจ้าเอ็งกันปั้นเมฆเนื้อตัวเอง” ลองครุ่นคิดทิวภาพตวาด ประกอบด้วยคนเข้ามาย้อนถามตวาดคุณทำอะไร ทางฉบับร่างใดที่เธอหิวจักซูบ เชื่อเถอะคะ ร้อยละ 99 มนุชเราเลือกเฟ้นทางแคบสถานที่ 2 แต่ว่าฉันโดยมากสร้างกรอบห้อมล้อมตัวเองขึ้นมา ครอบครองข้อจำกัด หรือข้อจำกัดกระยาเลยสูงสุด ซึ่งจริงหลังจากนั้นคนอีฉันมีอำนาจเหลือคณานับ กับมันยิ่งนักเหมาะจักคร่าข้อจำกัดปะปนกันเหล่านั้นแห่งเธอก่อสร้างขึ้นไป ประกอบด้วยเปล่ากี่รอยเชื่อมไปนี้ที่ทำให้เธอไม่ปลงใจเลือกทางแคบแห่ง2 1.ปราศจากทุน 2.เปล่าถนัด ไม่เก่ง ไม่มีความรู้ความนั้นๆ ตาขอรวมครอบครอง ขยาดความสามารถตัวเองเปล่าจด 3.ขยาดล้มเหลว หัวหดสิ้นสุด คำถามข้อความที่2 : เธอไตร่ตรองตวาดมีกรรมวิธีไรที่จะจัดการกับดัก3เรื่องชั้นบนได้มาบ้าง เพื่อให้เธอได้มาไปเดินอยู่บนบานศาลกล่าวทางสถานที่ดำรงฐานะผู้เป็นใหญ่ตัวเอง ? ผอมโซอี้คุ้นชินพบเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เค้าเป็นมนุษย์ล้างจานอยู่ในห้องอาหาร ค่าเหนื่อยครั้งนั้นกลางวันเว้น 190 ตีน เค้าแจ้งดุถ้าหากเค้าล้างจานจากไปอีก5พรรษา ค่าตอบแทนรายเดือนเค้าก็คงไว้ไม่เกิน 10,000 ตีน และสินทรัพย์เพียงนี้คงไม่พอที่จะส่งเด็ก 2 คน จ่ายมีการเล่าเรียนสถานที่ดีคว้าแน่ๆ ทิวากาลนึงเค้าจึ่งตกลงใจคัดเลือกวิถีทางเดินของชีวิตของแววใหม่ ก็เพราะว่าแววโหยจักครอบครองร้านอาหาร ทั้งที่เค้าเองก็ปรุงอาหารไม่เป็น แววยืมเงินตราวงศาคณาญาติส่วนใดส่วนหนึ่ง ด้วยกันกู้ส่วนหนึ่งส่วนใด เพื่อเปลี่ยนเส้นทางสถานที่เดินอยู่มอบแจ้นสุดขอบ ก็เพราะว่างานสิงสู่เช่นนี้มันตกยากกับรู้สึกดุตนเองมองดูด้อยค่า เค้าเปิดร้านขายบะหมี่กระจิดริดๆ เป็นบะหมี่รถยนต์เหล่็ในที่ แวว#ลองทำบะหมี่กระเป๋าแห้งชำนาญพอให้ผู้ซื้อซาบซึ้งที่รสชาติ แต่ไม่มีใครรู้ว่า นี่คือว่าก้าวแรกเล็กๆแห่งยิ่งใหญ่ ที่ระยะเวลาไม่จด 1 ปี เค้าขยายสาขาให้กำเนิดจากไปถึง 10 สาขา กับในเวลา 2 พรรษา เค้าประกอบด้วยเฟรนไชส์ไม่น้อยกว่า 50 สถานที่ทั่วประเทศ ผอมโซอีเข้ายาเล่านี้เพื่อจ่ายเจ้าเอ็งเห็นดุ การครอบครองนายตัวเองนั้นเลี่ยนไม่โหยชนิดสถานที่ทบทวนดู มันมีทางออกซึ่งคุณก็มองเห็นมัน สิงสู่แห่งเธอต่อจากนั้นว่าจักพุ่งเข้าเดินไหม หยุดหลอกตัวเองดุ ชั้นเป็นคนงานแบบนี้สบายดี เพราะว่าคุณเปล่าสามารถจำกัดสิ่งของปะปนกันความกิจ การเงินสรรพสิ่งคุณคว้าพ้น แล้วมันจะส่งผลแตะทาบครัวเรือนไม่ก็คนสนิทสรรพสิ่งเจ้าเอ็งมั่นเหมาะ กับนี่เป็นเหตุที่ว่า ฉันใดงานครอบครองกรรมกรจรดลำบากกระทั่งงานเป็นนายตนเอง ตะขอรับรองไปสู่สมัยใหม่ “ระยะเวลาที่งานดำรงฐานะลูกจ้าง ชั่วกว่างานดำรงฐานะหัวหน้าตัวเอง” ไปพร้อมกันนะคะ ภญ.โสภา พิมพ์ศรีนำพานิชย์ (ผอมอีเข้ายา) ผู้ประดิษฐ์ผ้าพันคอแบรนด์ ผอมอี้สคาร์ฟ wwwมันสมองzoescarfมันสมองcom wwwมันสมองfacebook.com/zoescarfshop wwwมันสมองfacebook.com/hizoepage เอ็มดี บ.แฮปปี้โฮม เลขานุการเอ็มดี พวกกองกลางในเครือคอกเป๋งรสอร่อย
Menu
Menu
