ครั้นฉันย้อนถามโก Cookiecoffee ซึ่งดำรงฐานะ Blogger Travel Life Style ด้วยกัน IT ประกอบด้วยเงินรายได้นายตนเองเลยเวลาหาเลี้ยงตัวจากบล็อค ธุรกิจอีเว้นท์

เมื่อฉันย้อนถามโก Cookiecoffee ซึ่งเป็น Blogger Travel Life Style และ IT มีรายได้อธิปตนเองสายหาเลี้ยงชีพจากบล็อค งานนิพนธ์ ออกงานอีเว้นท์ เรียวทัศนียภาพสินค้ากับผลิตภัณฑ์ดุถามกลับจริงๆ ณพื้นแผ่นดินยุคนี้ พี่มีแง่มุมยังไงเกี่ยวกับการครอบครองผู้เป็นใหญ่ตนเอง วิสัชนาสถานที่กระผมได้มารวมความว่า ช่วงปัจจุบัน ฉันประกอบด้วย Income เข้าแหล่ทาง ตลอดการงานครึ่งหนึ่งๆ ประจำอย่างการดำรงฐานะ Consultant ที่ไม่ทันเวลา Online Marketing จ่ายกับใส Brands และอีกต่างหากประกอบด้วยงานนิพนธ์นิดหน่อยกับดัก Magazines แห่งแนบเนียนกัน ทว่าตกเป็นว่ารายได้แห่งเต็มที่ตกขอบกลับมาขนมจากงานพิเศษอย่าง Blogging เอาแรงขนองๆ มานี้ ไม่ว่าใครก็สมรรถประกอบด้วย Channel สรรพสิ่งตัวเองคว้า อาจจะครอบครอง Facebook / Instagram หรือว่า YouTube แตกต่างขนมจากยุคก่อนที่จะการลงทุนสร้างพาหะสิ่งของตัวเองจำเป็นต้องมีทั้งเงิน ทั้ง Know How เกินจริงว่า Blogger บางท่านที่ไทยประกอบด้วย Followers หลักแสน, ยิ่งกว่า Brand เทอะทะๆ โปร่งใสเจ้าชำรุดทรุดโทรมอีก เพราะว่าสถานที่ไม่ต้องชดใช้งบลง Ad โฆษณาการพ้นด้วย งานจ้าง Blogger จารึก Blog หนึ่งชิ้นหรือออกงานเอ็ดคราว สมควรร่างกายแบ่งออกหลักหมื่นจวบจนกระทั่งเสาแสนบาท ส่วนตัวผมเองอาจมี Life Style แห่งน่าสนใจเพราะ Brands ยุคใหม่ เพราะว่าชอบท่องเที่ยวเมืองนอกต้นฉบับ Backpacker โดยพก SmartPhone & Laptop เจียรลงมือมุมใดสรรพสิ่งพื้นแผ่นดินก็ได้ณต้นร่าง Mobile Office ดำรงฐานะชีพแห่งหนมนุษย์ส่วนมากฝันถึง นี่เป็นจังหวะต้นฉบับ Win – Win…!!! ฉันก็ประกอบด้วย “ทรัพย์สินค่าขนมหวาน” เนื่องด้วยโคจรจากไปรอบแหล่งหล้า Sponsor ก็ได้ทิวภาพ ได้ Content นวชาตๆ ณต้นฉบับ International มากๆ Brands ชื่นชอบเต็มที่ เวลาแห่งหนผมจับ Product ของเขาประจำตัวเจียรใช้คืนแห่งหน USA หรือว่า Europe แต่เฉพาะบุคคล Blog ฉันจะคัดสารภาพเฉพาะ Brand สถานที่ผลการเรียนดีงาม จับกลุ่มตลาดบนบาน ซึ่งทีแรกแหล่ๆ คนก็มองว่า Brands พวกตรงนี้ไม่น่าจักเอาด้วยกับตลาด Online เสียแต่ว่า ยกมาจริง จากนั้นตรงกันข้าม เพราะว่าสูงสุดนานทิวากาล Brand แห่งต่อเนื่องมาก็สูงสุดดีขึ้นเรื่อยๆ มีตลอดรถยนต์ด้วยกัน Condo ที่ระดับราคาสูงศักดิ์ 7 – 8 หลัก เพราะแห่งทั้งมวล ผมไม่เคยติดต่อหา Sponsor เองพ้น Brand แห่งหนดีจักดูดดึง Brand ถิ่นที่อยู่ณระดับเดียวกันเข้ามา แต่ Blog ก็อีกทั้งครอบครองแค่งานอดิเรกดังเดิมขอรับเพราะเมื่อไหร่แห่งเราเอาเรื่องทรัพย์สมบัติมาครอบครองปัจจัยหลัก, ถ้อยคำดุอดิเรกจะเปล่าม่วนอีกต่อไป เพราะเงินรายได้จาก Blog, ฉันขอเกี่ยวเก็บเป็นเพียง “เงินค่าของหวาน” เพื่อการ Backpack รอบโลกเจียรเรื่อยๆ ก็เหมาะแล้ว ค่าจ้างรายเดือนไม่มีเสน่ห์ครั้นจะทำให้โกหิวเป็นมนุษย์เงินเดือนเหรอคอย…??? ฉันไม่เคยตรึกตรองว่าการมีเงินดวงจันทร์เป็นเรื่องห่วย ถ้ากงสีนั้นๆ จ่าย “กาลเวลา” กับ “โอกาส” กับดักดิฉัน เสียแต่ว่าชีวิตต้นร่าง “Salary Man & Office Lady” ที่ไทยส่วนใหญ่จักไม่ดำรงฐานะเช่นนั้น, เราจำเป็นจะต้องคร่าเวลาระยะอรุณรุ่งเจียรกับดักงานเข้าแถวขึ้นรถบนถนน 3 – 4 ครู่ ดุจเย็น ซึ่งดำรงฐานะสิ่งแห่งฉันคิดไม่ออก ที่ชั้น Freelance ฟูกตื่นเอี้ยวๆ และค้นพบว่าตัวถนนมันก็โล่ง รถไฟลอยฟ้ามันก็เปล่า ฉันสมรรถตะเวนจรอีกทั้งจุดหมายเดียวกันกับดัก Salary Man เพราะเปลืองเวลากึ่งผู้เดียวและไม่เหนื่อยเกิน เมื่อคลาย Scale นี้จ่ายกว้างไกลขึ้น, ฉันก็ลงมาค้นเจออีกว่า ฉันสมรรถจองตั๋วเครื่องบินจร USA หรือว่า Europe ในที่ทิวาปกติได้มาที่สนนราคาไม่ผิดกว่าทิวาศุกร์ดาวเสาร์เท่าตัว [ฉันเจนจับจ่ายตั๋วไปกลับ Scandinavia รวมภาษีอากรทุกอย่างจากนั้น สิบเอ็ดxxx พระบาทกับปัจจุบันก็เพิ่งจะกลับจาก Backpack จากไป New York เพราะได้ตั๋วไปกลับร่วม 19xxx พระบาท] ถ้าหากมองกรณีตรงนี้เป็น Business, ก็แปลความแหวดิฉันแค่คลอนยุคขี้ปะติ๋ว กลับมาตัดทอนทุนได้มากมาย ฉันใดเราจำเป็นต้องชิงรถยนต์คันเดียวกันเพื่อออกจรเคียงบนตัวถนนล่าช้าเดียวกัน ? เหมือนกับเรื่อง “โอกาต้มน้ำส” มากๆคนกระทั่งจะฝ่าฝันปัญหาการจราจรติดขัดจากไปจรด Office ได้มาก็ป้อแป้ ด้วยกันเมื่อเจียรจรดก็ต้องหักโหมกับดักการทำงานข้างหน้า ซึ่งอาจเป็นการบริหารเอกสารกล่าวย้ำๆ ซ้ำๆ กักคุมทุกๆทิวากาล ก่อนจักกลับบ้านด้วยการต่อสู้บนบานตัวถนนเส้นแต่เดิม ไม่มีจังหวะทำความเข้าใจอันนวชาตๆ แม้แต่งานพักร้อนก็จำเป็นต้องเจียรระยะสงกรานต์ ครบถ้วนๆ กับดัก Salary Man & Office Lady อีกทศกล้อนมนุช, บ๊วยก็เพียงเปลี่ยนแห่งที่การแย่งรถด้วยกันโฮเต็ล แต่ ก็ต้องบ่งบอกว่ามิได้ทั้งหมดกงสีสถานที่ครอบครองกระนี้ ก็เพราะว่ากระผมเองก็ประกอบด้วยเกลอที่ทำงานที่บริษัทอสุรีเทิ่งจาก USA, รับเงินจันทรา 6 เสาทั้งๆ ที่อีกทั้งอายุเพิ่มขึ้นสามสิบต้นไม้ๆ เพราะไม่มีการทุบบัตรรุ่งเช้า จักเข้างานเมื่อไหร่หรือว่านั่งดำเนินการร้านขายกาแฟใดก็ตามสบายดี ตราบเท่าที่ยัง Check Email ด้วยกันตามการทำงานได้ เมื่อปีก่อนโน้นแห่งอุทกภัยโค่งในที่กรุงเทพฯ, กงสีนี้มี Import ของกินจากต่างแดนมาเก็บเก็บณตึก Office กับหากใครหิวจักแจวจากนครแหลมทองจรสักพัก ก็มี Condo แห่งหน Singapore แจกขนเจียรอยู่ชั่วประเดี๋ยวด้วย ถ้าหากดิฉันเข้มแข็งจริง ขนาดที่บริษัทเทิ่งๆ ถึงขั้นต้องจับจ่ายใช้สอยร่างกาย เลี่ยนก็เข้าท่าเข้าทางหนอขอรับเพื่อชีวิตินทรีย์มนุชค่าจ้างรายเดือน กระไรตกว่าชิ้นแห่งหนกันกลางระหว่างมนุชสถานที่ต้องการไลฟ์สไตล์ร่างพี่กับคนแห่งครอบครองร่างแห่งหนคุกกี้คอฟฟี่…??? พวกเขาแก่กล้าเกินเลย หรือว่าอีกนัยหนึ่งก็รวมความว่าเพราะว่าฉันครอบครองมนุชเปล่าอ่อยหัวไว การโง่ชั่วนิรันดร์เป็นเรื่องสถานที่ดีงาม ดิฉันควรงั่งสิงสู่เสมอ หากเมื่อไหร่สถานที่ดิฉันจอดงี่เง่า, แปลว่าเราจักไม่ศึกษากระไรใหม่ๆ อีกเกิน ซึ่งเป็นเรื่องแห่งหนงอมพระราม เพราะว่าจริงๆ แล้วแล้วที่พื้นแผ่นดินอีกต่างหากมีปัญหาเหมือนกับอีกเยอะแยะเลี่ยนประการ การโง่เป็นเหตุให้เราจำเป็นต้องนึกดู จำเป็นต้องย้อนถาม จำเป็นต้องออกเยี่ยมคำตอบ อีกประการตกว่ากระผมเป็นมนุชอิจฉาตาร้อน คนไทยค่อนข้างรู้แปลก กาลเวลาผมบ่งบอกตรง แบบนี้ เสียแต่ว่ากระผมเปล่าไตร่ตรองว่าความริษยาเกิดเรื่องแย่ พอดีฉันต้องการอยากมี ดีฉันก็จะต้องหามุขปีนป่าย ผมคุ้น Backpack เจียรปีนภูเขา Fuji เพื่อที่จะแลดูดวงอาทิตย์ขึ้นเช้า สม่ำเสมอธรรมดา ที่ว่ากลางเวหาข้างบนจักเพริศกระทั่ง ดิฉันควรควานใครสักมนุษย์เพื่อเก็บเพราะอิจฉาริษยา ทว่าหามิได้เพื่อที่จะลากเส้นนกเขามนุษย์นั้นมา เสียแต่ว่าเพื่อที่จะดำรงฐานะทางแห่งหนชัดแจ๋วแจกดีฉันป่ายปีนติดสอยห้อยตามจร ขอสูตรเสี้ยมที่จะเป็นเหตุให้ทั้งหมดกล้าดำรงฐานะดาราแห่งหนออกแบบชีพตนเอง ฉันครอบครองคนชมงานศิลปกรรมเปล่าเป็น เสียแต่ว่าก็ไม่ทราบว่าไฉนทุกครั้งที่จร Backpack จรดชอบเคลื่อนที่พิศ Art Museums กับเพื่อคำถามตรงนี้, กระผมแหวเลี่ยนประกอบด้วยวิสัชนาที่ร่างกายชัดเจนจากนั้นครับผม “ดีไซน์ชีวิตินทรีย์ตัวเอง” มนุชแห่งหนครอบครอง Artist ผู้ยิ่งใหญ่ต้องเข้าใจเทียมเท่าดุตนเองความแข็งแรงก่ออย่างไร ไม่ว่าใครก็ประกอบด้วยปากกากับดักสันกระดาษส่วนตัวมาตั้งแต่ก่อกำเนิด ปัญหาคือ ดีฉันแจ้งรึเปล่าแหวจักวาดกระไรลงจากไป…??? วิสัชนาสิ่งของพื้นแผ่นดินนี้ประกอบด้วยเลิศ หรือแน่นอน ต่อจากนั้นอาจไม่ต้องวาดตกลง อธิป A อาจจะสังเกตว่ากระดาษแท่งตรงนี้เลี่ยนใสเกินเลยเนื่องด้วยงานยอมเช็ด, จึงเจียรก่อตั้ง Lab พัฒนากระดาษแห่งหนครึ้มขึ้น ส่งซื้อขายจ่าย Artists ทั่วโลกจนมั่งมีตกเป็นนักธุรกิจสอดเลี่ยน ซีกผู้เป็นใหญ่ B เขียนรูปไม่ดำรงฐานะแน่นอน ไม่ว่าจะลงมือกี่หนก็ล้มเหลว กระเป๋าแห้งก่อเกิด Idea ขึ้นไปมาแหว บนบานแหล่งหล้าใบนี้มีมนุษย์แห่งหนเท่าเทียมนกเขาอีกทศกล้อนคน ฉันใดเปล่าว่าจ้าง Artist หนึ่งคนมาดึงขึ้นวิทยาคารถ่ายทอดเขียนภาพแทนที่เจียรเลยละ ? แม้แต่ Product แห่งหนเผอเรอหรือไม่ก็เรื่องสิ้นไร้ความสามารถสรรพสิ่งร่างกายก็ก่อสร้างเงินได้ ประธานคือดิฉันรู้ตัวดุอยู่ตรงไหน มนุษย์เป็นส่วนใหญ่ไม่ทราบจริงๆ ดุรูปจะเขียนรูปอะไหน…??? หรือไม่ก็อาจเขลาเลยตกลงว่าตัวประกอบด้วยขอบกระดาษและปากกาส่วนตัวลงมาตั้งแต่ก่อเกิดอีกด้วย หากไม่ฉลาดกระทั่งดุจักลงเส้นสายแต่ต้นเช่นไร, ผมก็นึกไม่ออกเหมือนกันครับผมว่าต่อจากนั้นคนๆ ตรงนั้นจะ “ออกแบบชีวิตเนื้อตัวเอง” พร้อมด้วยวิธีไร กับเขาก็ไม่ควรถามกระทู้ถามนี้พ้นด้วย www.Cookiecoffeeมันสมองcom ขอบคุณเต็มที่ๆหนอครับผม